MW&Z Logo Wit op Zwart kopie.jpg

 Over Ons.

 

Mooi Weer & Zo. is een repertoire gezelschap in Rotterdam. Toneel kan je leven verrijken en het is belangrijk dat iedereen hiermee in aanraking kan komen. Vanuit daar ontstond ons motto: 'De lat hoog, de drempel laag'. We willen dat jij jezelf kunt herkennen op ons toneel. En 'toneel' is hierbij een vreemd woord want wij spelen niet op een "gewoon" toneel. Tot voor kort hadden wij een theatercafé waar je aan een tafeltje met een biertje naar onze voorstellingen kwam kijken. Nu staan we op verschillende locaties in Rotterdam. Van een tuin tot parkeergarage en ja, op het ss-Rotterdam. Tot de coronatijd voorbij is zullen wij op een nomadische manier werken, theater maken op verschillende plekken in onze stad. Nog altijd vanuit het gedachtengoed dat we voor jou, ons publiek voorstellingen maken. We willen je meenemen in spannende verhalen. Je ontroeren, laten lachen en misschien zelfs op andere manier laten kijken naar de wereld.  

 

We zijn een spelerstheater. Het feest van herkenning dat theater is, is ook het feest van het weerzien. Je mag als toeschouwer ‘jouw’ acteurs in heel verschillende rollen zien. Telkens anders, en toch blijft iets hetzelfde. Herkenning, houvast, hernieuwing en hoop.

 

Ook wat betreft de regisseurs en makers zullen komende jaren nieuwe geluiden klinken. 

Het artistieke team dat dit seizoen:

Eva Lemaire over haar voorstellingen

Theater moet je verbazen, verwonderen, bewegen en je aan het denken zetten. Theater moet een wereld laten zien hoe die zou moeten zijn. Of de wereld hoe die is en daar kritiek op hebben. Of de wereld tonen waarin we terecht komen als er dit of dat niet veranderd. Theater moet onrecht tonen, de ultieme liefde leven in blazen en het grootste verlies een plek geven. De ‘afspraak’ in het theater is voor mij altijd magisch geweest. Je koopt een kaartje, gaat met anderen in de zaal zitten, het licht gaat uit. Op de vloer staan personages waarvan je weet dat ze gespeeld zijn, iedere klap afgesproken, iedere zoen gerepeteerd en toch is het waar. Je wilt het geloven. Je wilt dat die persoon overwint, de liefde vindt of zich in het ongeluk stort. Als je naar een voorstelling kijkt moet je jezelf kunnen verliezen, jezelf ergens in herkennen, je minder alleen voelen. Om dit te versterken moet je personages neerzetten die in onze maatschappij rondlopen. Het is belangrijk dat de personages aanraakbaar zijn. Ze lijken soms net echte mensen. 

 

Drie jaar geleden koos ik om één van mijn favoriete boeken te bewerken tot voorstelling: Lolita. Ik koos ervoor om het grootste gedeelte van deze voorstelling te laten bestaan uit een monoloog van de mannelijke hoofdrol. Lolita was constant op het toneel, terwijl hij vertelde hoe mooi hij de jukbeenderen, de doffe ogen en glanzende lippen van jonge meisjes vond. Het meisje dat Lolita speelde was zelf tien jaar oud. Dit had een enorme impact op het publiek dat je onmogelijk had kunnen bereiken als je deze rol door een volwassen actrice had laten vertolken. Deze gevaarlijke grens tussen echtheid en fantasie heeft altijd in mijn werk gezeten. Naar dit soort wrijving ben ik op zoek. Wanneer is het spannender om een vrouwenrol door een man te laten spelen en andersom. Of van een normatief hetero-koppel een homo of lesbisch stel te maken. Wat betekent dat in deze huidige maatschappij? En wat gebeurt er dan met de verhoudingen tussen de personages in dat stuk? En nog belangrijker: wat gebeurt er dan met het publiek? 

 

Theater kan je met een bocht naar jezelf doen kijken. Ook al is jouw leven niet zo extreem, niet zo groots en meeslepend als die van de personages: je gevoelens zijn dit wél. Iedereen speelt de hoofdrol in zijn eigen melodrama en iedereen wil gezien worden, erkend, of tegenwoordig BEkend. Soms loop je in de regen na een zware dag en voel je het dramatische moment van: jij, op straat, in de regen. Als je ook nog muziek in je oren hoort, waan je jezelf voor even in een film met jou in de hoofdrol. In feite is er niet zoveel aan de hand maar gevoelsmatig enorm veel. Die grootsheid waarvan we allemaal vanaf de kleuterschool hebben geleerd dat je je zo niet moet gedragen, dat je je in moet houden, die gevoelens vinden een plek in theater. Er is ruimte voor schaamteloosheid over je eigen emoties, lusten en fantasieën. Zeker in een tijd die politiek correct is en waar niemand meer verder durft te gaan dan de maatschappelijke norm voorschrijft, kan je je in theater een vrijheid permitteren nergens anders kan. Het is immers niet echt, gerepeteerd, je kunt ernaar kijken als naar een circusartiest waar een vangnet onder hangt. Door dit gegeven kan en durf je het misschien ook echt tot je te nemen en gevoelens bij je te laten aankomen: dé reden om naar het theater te gaan.

Foto's: Maarten Laupman. Grafisch ontwerp affiches: Lieselot